Haziran 23, 2014

Erken Gitmiş Doğum Günü Kızının Geç Kalmış Doğum Günü



Bi koku yetermiş. İnsanın burnunu sızlatabilmek için.. Hep deyim olarak sızlar sanırdım bugüne dek..

Az önce İstanbul'dan evinden, odandan getirdiğim, Ankara'da çok kere giydiğim yeşil hırkanı kokladım.. Teninin, parfümünün ve çok tatlı & çok hafif sigara kokunun sindiği her şeyi koklayınca anladım seni kaybettiğimizi. Seni musalla taşında öpüp gül suyuyla yıkanmış yüzünün kokusunu içime çekerken bile değil. Yürüyen, konuşan, gülen, ağlayan senin kokunu çekince anladım. Korka korka. Kokusu bitecek diye azar azar ama içime çeke çeke.. İlkokulda kokulu silgisinin kokusu bitmesin diye koklatmayan aptal ilkokul arkadaşımın o korkusunu ben yirmi dokuz yaşımda bugün anladım. Korka korka, biraz da teyzeme kalsın kokun diyerek bıraktım siyah şalını. Dolabı da sıkıca kapattım ki kokun dağılmasın. Aklımı oynatıyorum, kokunu bi daha duyamayacak olmak. En kimseye anlatamayacaklarımı hep anlatabildiğim sana bile anlatamayacak olmak.. Birgün evlenirsem seninle karşılıklı oynayamayacak olmak.. Koyuyo Eylemm. Çok pis koyuyo. 

Hep hepimizi bi arada görmek istediğin o güzel evinde dört kafa yatağına yorganına başımızı gömdük İstanbul'da. Köpek gibi kokunu aradık, nerede fazlaysa oraya gömdük ama. Sonra ablan yorganı kapatalım dedi. Anneme de koku kalsın diye de ekledi. Öyle bi sızı ki eylemim. Öyle pis, öyle lanet, öyle saçma ki her şey.. Düşünsene. Senlik bi espiriyi ben artık  yapamayacam sana. Sen argo konuşunca artık kızamayacam. İrmik helvasıyla zeytini beraber yemem için ettiğin o sonsuz ısrarını duyamayacam. Çok saçma. Öyle pişmanım ki o akşam irmikle o iki zeytini yemediğim için..

Önce birlikteyken yapabildiklerimizi düşünüyorum. Taa çocukluğumuza iniyorum. Divriği'de evde poşet poşet olan elmalara dokunmayıp da geceleri sürünerek villalarin (o zaman sadece zenginler oturur düşüncesiyle) bahçelerinden çaldığımız elmaları.. Sonra da evlerinin bahçelerinde, çimlerde keyifle kırtlamalarımızı. Senin o uyduruk plastik tenis raketlerinle yol kesip sonra dayak yememizi. Geceden birbirimizi uyandırma sözü verip, sabahın yedisinde uyanıp  birbirimizi uyandırmadan gizlice çıkıp çöplerden promosyonlu cips paketi toplamamızı, hatta cips yiyen insanları takip edip pakedi yere atar atmaz arkalarından koşmamızı.. Tüm bu çilenin üstüne saçma sapan şak şak adında bi anahtarlık kazanmamızı öğrendiğimiz andaki hayalkırıklığımız..Hem oyuncağın kendisine hem de ismine. Koca 1 aylık yaz tatilinde çektiğimiz çilenin karşılığı olarak.. Sonra benim Ankara serüveni başlıyor.. İlk şarabım, ilk sarhoşluğum, ilk sırrım, sırdaşlık, kardeşlik, bazen birbirimize yapamadığımızı sandığımız ama aslında hep yaptığımız/oluğumuz ablalık..

Sonra vakti henüz gelmemiş keşkelerim geliyo aklıma.. Sen varken evlenemediğim için Sonay'ı kıskanıyorum mesela.. Karşılıklı oynarken yuvarlak gözlerimle sana bakıp 'oldu bu iş kuzen' diye bakamayacağım için. Gelinliğime muhakkak bi eleştiri bulamayacağın için. Yan flüdumu dinleyemeyeceğin için.. Hele bu aralar.. En çok konuşmak istediğim, anlatmak istediğim.. Ama yoksun işte.

Daha kaç gün önce İstanbul'da beraber yattığımızda gece üstünü açınca üstünü örten ben, 14 şubatta aynı ellerimle üstüne toprak örttüm Eylem. Yorgan kadar sıcak tutmaz, ısıtmaz, ama bilirim üşümezsin, bilirim güvendesin.. Otuz yıl önce seni teyzeme armağan eden yaradan, vakti gelmiş ki aldı seni yanına. Şimdi hepimiz soruyoruz. Vakti miydi ki diye Bu kadar mı erkendi diye. Bilmiyoruz bu erken vakitte ne hayır olduğunu. Elbet bir şey vardır diyoruz ama geçemiyoruz.. Olmadığın her yeni gün yokluğuna alışmak yerine yokluğun daha da büyüyor. Kocaman olup oturuyo boğazımıza, kalbimize, içimize, ama bi yerlerimize oturuyor işte.. Unutmak yok alışmak var dediklerinde çok manidar ve ağır bi laf diye hafızamda yer etmiştim. Ama  yanlışmış. Alışmak diye bi şey de yokmuş meğer. Meğer sadece hayata yarım yamalak devam etmek varmış. Gülerken der yarım, öperken de, koku sıkarken de, en güzel elbiseyi giyip kahkaha atarken de. Artık sana anlatamayacağım şeyler var ve hepsi geç kaldı.

Doğum günün kutlu olsun karakızım. Tek tesellimiz elbet birgün buluşacak olmamız..

Şimdilik en içli içli dinlediğimiz bi şarkıda olsun bu buluşma..
Ve her zamanki lafınla ondan bana değil, benden ona.

Altın Yüzüğüm Kırıldı..





Haziran 13, 2014

Sustuklarim var. Konuşmadıklarım. İçimde ölen. Ölmeyen. Büyüyen. Çoğalan. Bağıran. İçimin alamadığı haksızlıkar var.  Solumu da yolumu da yaradana bıraktım. En güzeli en hayırlısı bulsun beni diye. Her biri birer dua. Dualar kabul olsun. Hayırlı kandiller.

Ağustos 06, 2012

Nostaljik yeşil ceviz kırmaca & dondurma yemece

2 gram yeşil ceviz içi yeme uğruna katlanılan eziyet.. Ama en minik parçayı çıkarmaya çalışması bile bi terapi gibi.. Sonrasında oluşan görüntü ise bu. 2 gram yiycem diye 2 hafta bu ellerle gezecek olmak:)
Keyifle & afiyetle..



Bu da çocukken "her yazın her ay başında" gidilen çook eski meşhur dondurmacı Süleyman Usta'nın yeri.. Süleyman Usta rahmetli oldu.. Ama güzel dondurmasını oğlundan yeme şansımız var. Aynı lezzetle üstelik.

Adres: PTT Yanı. Hemakip mağazasının solundaki pasaja girin. Karşınıza çıkacaktır. Mado, Abdullah Usta tarzı şık mekan aramayanların tercihi. Ha bi de dondurmadan anlayanların ;)
Afiyetle..

Temmuz 24, 2012

Erzincan-Malatya Yolu Güncesi

Günlerden yolculuk. Yani cuma.. Umursanmaz bel ağrıları eşliğinde Malatya'ya gitme aşkı ve yorgunluğu bir arada. Ama karmakarışık, ama mutlu, ama çaresiz, ama özlemiş..

Bugunu tek güzel kılan şeyse gideceğim yer şu anda. İçimdeki karamsarlık ve endişeyle kendimi zamana bıraktım. Hayırlısı diyorum. Ve tam Munzur'dan geçerken yineliyorum:

"bu böyle yarım kalmayacak"..

Haziran 10, 2012

Tuza Banıp Yüz Ekşitmece

                                         

Malatya'da bahar..

Ya da Malatya dışında baharı karşılıyorsanız bir Malatyalı için en üzücü tarafı kayısının o çağla dediğimiz yeşil halini tuza banıp banıp yiyememe durumudur. Küçükken güzeller güzeli köyümde bahar ayındaki dolaşış şeklim yukarıdaki resimdeki gibiydi hep.. En yeni alınmış tişörte (ki o zaman penye derdik biz), o penye sarkarcasına çağlalar doldurulup köyde, kapıda, harıkta o şekilde dolanılırdı. Bir elimizle penye ucundan tutulup bir elimizle de büyük bir hazla çağla yenirdi ki sulu sulu, şapır şupur, yüzü ekşite ekşite:)) Şimdi öyle yesem iğrenç olurdum heralde ama o zaman değildik. Tatlıydık. Çocuktuk:)

Ünivrsitede öğrenciyken ise Malatya dışında okuyan bir öğrenci olarak bir alo ile -babama ya da arkadaşlara biraz acımtrak bir konuşma ile- otobüse verdirirdim en kocaman poşet dolusundan. Ama şimdi Erzincan'dayım. Bu sene her haftasonu süregelen gidişlerde bolca yendi, hiç özlenmedi neyse ki. Ancak bir şey dikkatimi çekti. Çocukluğum dahil tüm evrelerimde ben Malatya'da yolda, bahçede, kenarda dizili ağaçlarda boyumdan bir zıplama mesafesi uzaklığında dahi hiç çağlaya rastlayamazdım. Herkes Malatyalı, hemen hemen herkesin bahçesi, kayısısı olur ama yolda görüldü mü affedilmezdi o çağlalar! Okul yolunda gidip gelirken hatırlarım, en uzunumuz zıplardı ki genelde en uzunumuzla en kısamız arasındaki boy farkı da bir karışı geçmemekle beraber bu da "bir avuç daha fazla kayısı"ya tekabül ederdi. Malatya'da çağla bulamazsınız iki insan boyu uzunluğundaki dallara kadar. Erzincan'da ise alt dallar dolu doludur. Burası kayısı memleketi olmadığı halde. Ben de her sabah yürüyerek işe gidiş gelişlerimde parmağımın ucuna dahi yükselmeden aşırıyorum kahvaltı sonrası. Keyifle:)

Bu resim de 2010 baharından kalma. Her bahar gelen ani bir çağla krizi ile gecenin bir yarısında bahçeden aşırılmışlardı. Bitirme tezi bitirememe sırasındaki karın ağrıma iyi gelsin diye de keyifle yenmişti..

Afiyet & keyif dilerim.. Ama tuzla!







Nisan 18, 2012

Allah'ın Çorum'unu Gittim, Gördüm, Utandım,Geldim..

Başlık özet geçiyor sanırım.. Çalışmakta olduğum kurumun bünyesindeki birimlerden birinin eğitimi vardı. Çok sevgili ve çok sayıdaki tecrübeli eş, dost, akraba ve bilumum kıdemli memurun "ne eğitim var yok git, eksisi olur; artısı olmaz" şeklinde zihnime verdikleri gazla başvurdum ben de. Eğitim için Antalya, Ankara gibi gidilebilitesi yüksek yerlerin hayalini kurarken Çorum'da olacağı haberi geldi. Bir deyim vardır hani. Çorumluluar için. Ben onu sadece Çorum ilinin kendisi için kullanmıştım, içinde yaşayanları katmayarak.. Beklenti çok düşüktü. Eğitim sonunda bir akşam çıkıp eğleniriz planlarına "Çorum'da da ne eğlenilir, nereye gidilecekse, bik bik" gibi içseslerim eşliğinde katılıyodum. Ta ki gidip görene kadar. Çorum dediğiniz yer öyle Yozgatla Çankırı gibi iller arasında anılır gibi değilmiş. Bu benim hem şahsi düşüncem, hem de eğitimde tanışma fırsatı yakaladığımız oranın yerlisi olan arkadaşların kendi beyanlarıdır.

Bi kere bir kültürü var. Yemek kültürü. Bunu Erzincan'da göremeyen ben, Çorum'da tattım. Sirkeli cacık yedim mesela. Ve ileride eşe dosta yapılacaklar listemde ilk 5'e girdi bile. İskilip dolması yendi bir de. Tek kelimyle bittim. Normalde yeni tatlara kapalı olan damak tadım hemen sevdi bu yemeği de. Bir de Çorum yöresel yemeklerinden Çorum Aşı var. Anlatmayayım ben. Gidin yiyin gelin en iyisi siz. Bu arada bizi doğru restorana yönlendiren eğitmenimiz Engin Bey'in katkılarıyla doğru yerde doğru yemekleri yemiş olduk. Eski bi konak olan restoranın her odası farklı renklerde kanaviçe ve divanlarla tasarlanmış, oda adı olarak da o rengi almış. Kanaviçeden tablolar, tahta dolaplar, fonda çalan güzel bir müzik ve loş bir ışık ile yemek keşfi ve feyzi gerçekten güzeldi.






Sonuç olarak, Ankara ve henüz benim de görmediğim ama çok güzel yorumlar aldığım Samsun'a çok kısa mesafede olan Çorum'u küçümsememenin yanı sıra bir de gidin görün derim. Olumsuz hava şartları ve eğitim yoğunluğundan dolayı gidememiş olduğumuz Hattuşa, Alacahöyük ve şu an adını hatırlamadığım manzarası güzel birkaç yeri de dahil eden bir gezi planına girilebilir bir şehir..

Bu arada burdan Yozgat ve Çankırılılar da kızmasın:) Genel bir intiba bu malesef ki Çorum eğitiminden sonra bu iki il için yanılıyor olma ihtimalimiz de var sonuçta..

d.n: Çorum'a gidip de Çorum leblebisi getirmeyen/yemeyen 4 kişilik ekibin bir parçasıyım.. Evet..

Şubat 24, 2012

"I am happy"

Bugün çok mutsuzum. Sivilcem çıkmış. Saçlarım istediğim lülelerini almamış. Birazcık kilo almışım. Gözlerimin altı yorgun görünüyo. Falan filan.. Derken bi videoya rastlanır. İzlenir. Utanılır. Ve o sivilceler, o fazla bikaç kilo ve lüleler sevilir. Fazla söze gerek yok. Ben bi utanıp, düşünüp geliyorum..

Buyrun video.

http://www.zapkolik.com/309723/hayatindan-mi-sikildin-izle-o-zaman.html

Şubat 21, 2012

En Sevimli Çekiliş:)

http://balkopugutasarim.blogspot.com/2012/02/bu-kimin-olsun.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+BalKp+%28%21++++++++++++Bal+K%C3%B6p%C3%BC%C4%9F%C3%BC++%E2%99%A5%E2%9C%BF%E2%99%A5%29

Bu linkte sevgili balköpüğünün müthiş sevimli fotoğraf makinesi için bi çekiliş şansı var herkese.. Yapmanız gerekenler postun devamında yazıyor zaten. Ben üstüme düşeni yaptım. Şimdi oturup şansımı bekliyorum:)

Herekese bol şans, bol fotoğraflı günler! 
Çekin&Çekinin:)

Ocak 03, 2012

Geleneksel '2'.Yeni Yıl Dilek Listesi:)



Geleneksel "yeni yıldan neler istiyorum" baslıklı konumuzu henüz işlememiş olmanın verdiği 'yeni yılın ilk üşengeçliği' hareketine bu yıl da kaldığım yerden devam ediyorum ve giriş yapıp akabinde listemi sunuyorum:

  1. IPAD!
  2. Iphone
  3. Tablet
  4. Singer Quantum Futura CE350 Dikiş Makinesi
  5. İspanyolca'ya kaldığın yerden (en başından) devam edebilite
  6. Tel. En görünmezinden!
  7. KPDS >=86 (üniversite bittikten sonra gelen gereksiz hırs)
  8. KPSS>=90 ki Erzincan'ı terkedebileyim.
  9. Profesyonel fotoğraf makinesi
  10. Saçlarım yerleri süpürsün. Kocaman olsunlar.
  11. Yan flüt. Bilemedin kaval, mey.. Üflerken iç titreten bi enstrümanı öğrenme arzusu harekete geçsin
  12. Şeker kız Candy- serisi. Eksiksiz!
  13. Bir mucize olsun bana ve ben kitap okuyamadan uyuyamayan bir kız oluvereyim!
  14. Aşk, aşk, aşk! En asabisinden:) en sadakatlsinden ve esmerinden:)
  15. Bu listeyi 15'a tamamlama takıntım 2011'de de bitmedi. 2012'de bitsin!
İşte böyle 2012.. Bence çok şey istemiyorum senden. Ha bi de efendi gibi gel, canımı yakmadan, usulca git. Ki ben de seni gülümseyerek hatırlayayım ileride..

Bunlar benim kişisel, bencilce isteklerimdi. Dünya için, ailem için, dostlarım için de var tabi ki.

Cananımın Umut Aras'ı erken geldi. Sabırsız çıktı minik sıpamız. Artık o camdan çıkıp ana kucağına dönsün lütfen! En 'ilk' gülümsemeleriyle..

Bu arada 2012nin ilk ayında ilk haftasında dostumun doğumuna girecek olmanın verdiği heyecanı geçemiycem.. Sanırım doğumu bırakıp benimle ilgilenecekler. Keza doğum bahsi bile benim dizlerimin bağını çözebiliyor.. Hayırlısı:)

Pinom'a aşk, Miniğim'e atama, Pınarım'a eş durumundan tayin, Eylemim'e de en bol çiçekli, çukulatalı bi düğün pastası diliyorum!

Depremsiz
Selsiz
Roketsiz
Battaniyelere sarılmış cesetsiz
barış içinde huzurla olalım..


Benim için ilk 2günün pek de sevimli geçmediyse de 2012.. Hala umudumsun:)

Sevgiler ozy'den.. El yapımı bi kalp ile:)

Aralık 21, 2011


2 yıl önce lisans eğitimini tamamlayıp, fakülteden mezun olduktan sonra 61 anayasasıyla 82 anayasası arasındaki farkı ezberlemenizi gerektiren, fakülteye girebilmek için yırtınıp nereden ve ne zaman indirmeniz gerektiğini bilmeniz gereken açıortayı tekrar isteyen, ortaokuldaki tarih kitabından sonra yalayıp yuttuğunuz onlarca kitaptan sonra tekrar karşılaştığınız Damat Ferit Paşa gibi birbirinden alakasız bilumum ders ve konularla beraber girmiş olduğum KPSS sınavı nihayet meyvesini verdi. Sonuç: İçişleri Bakanlığı-Erzincan Valiliği..

Nankörlük etmek istemiyorum. Sonuçta 1,5yıldır herhangi bir meyve bekleyip durdum her alım sürecinde. Puanım yüksek de olsa memleketim olan Malatya'yı tercih edecektim zaten ama, Erzincan'ı da kilometre bazında değerlendirip tercihlerimin arasına almıştım. Keşke'lerim yok değil, keşke 2 net fazla yapsaydım, keşke 2 üste şu ili yazsaydım gibi. Ama bunların hiçbiri bi anlam taşımıyor. Ve ben Erzincan'da göreve başlama tarihimi beklemeye başlıyorum..

Evrak teslimi için posta kargo yerine elden yapmayı tercih ettim. Çünkü deli gibi merak ediyodum en az 1 yıl görev yapmak zorunda olacağım bu şehri, ki 1 yıl demem, eş durumundan tayinle mümkün ki o da evlenmemle mümkün:) Saçma sapan bi otogarın sabahın 5inde beni karşılamasıyla pek hoş bir tanışma gerçekleşmediyse de, süremi doldurup giderim düşünceleri ile mesai saatini beklemeye koyuldum ve vakti gelince evraklarımı teslim ettim. Kurumda birkaç tanışma, içten ve sıcak iş arkadaşları, ikram edilen sıcak bir çay yüzümü güldürmeye yetti zaten. Sıra ev krizine girmekteydi. Girdim de. Erzincan'da ev yok! Malatya'ya döndüğümde gezmekten su toplamış ayaklarımı gördüm, ama tek bir emlakçı altı üstü 2 caddesi olan Erzincan'da gör-e-medim. Ev kiralarına değinmek bile istemiyorum. Bildiğiniz uçmuş bir şehir bu anlamda. Hayırlısı diyip karnımı doyurmak için yer arayışına girdim. Heralde ben bi yer bulamıyorum, göremiyorum derken Mado'ya girdim. Bildik yer diye. 2caddesinden biri olan Ordu Cad.de kafede dışarı bakan koltukta çayımı yudumluyorum dışa dönük. Ama dışarısı Erzincan işte. Küçük ve sevimsiz. Derken garson arkadaş gelip biraz aydınlatıyor beni şehir konusunda. Tr'nin en büyük kayak pistinin pek yakında açılacak olması, sabahında beni karşılamış olan saçma sapan otogarının yerini yepyeni bi otogarın alacak olması, bir de garsonun dediğine göre tr'nin en güzel 3. havaalanının bu kente ait olması.. İçimden geçen koca bir "Yani??"..
Erzincan'dan yerel ve sevindirik haberlerler şimdilik bunlar. Yeni havadislere dek. Esen kalın..
Bu arada sıkı sıkı sıkı giymem konusunda tembih edenlere.. Malatya daha soğuk! Ve karlı! Ayrıca karı da soğudu da daha güzel!

Umarım seni severim Erzincan. Ki "canlılar 2'ye ayrılır: 1-Normal canlılar 2-Erzincanlılar"şeklinde biten espiriye hala gülebiliyor olabileyim..

Sevgiler.. Bir daha arayı bu kadar açmamak üzere..