Ocak 03, 2012

Geleneksel '2'.Yeni Yıl Dilek Listesi:)



Geleneksel "yeni yıldan neler istiyorum" baslıklı konumuzu henüz işlememiş olmanın verdiği 'yeni yılın ilk üşengeçliği' hareketine bu yıl da kaldığım yerden devam ediyorum ve giriş yapıp akabinde listemi sunuyorum:

  1. IPAD!
  2. Iphone
  3. Tablet
  4. Singer Quantum Futura CE350 Dikiş Makinesi
  5. İspanyolca'ya kaldığın yerden (en başından) devam edebilite
  6. Tel. En görünmezinden!
  7. KPDS >=86 (üniversite bittikten sonra gelen gereksiz hırs)
  8. KPSS>=90 ki Erzincan'ı terkedebileyim.
  9. Profesyonel fotoğraf makinesi
  10. Saçlarım yerleri süpürsün. Kocaman olsunlar.
  11. Yan flüt. Bilemedin kaval, mey.. Üflerken iç titreten bi enstrümanı öğrenme arzusu harekete geçsin
  12. Şeker kız Candy- serisi. Eksiksiz!
  13. Bir mucize olsun bana ve ben kitap okuyamadan uyuyamayan bir kız oluvereyim!
  14. Aşk, aşk, aşk! En asabisinden:) en sadakatlsinden ve esmerinden:)
  15. Bu listeyi 15'a tamamlama takıntım 2011'de de bitmedi. 2012'de bitsin!
İşte böyle 2012.. Bence çok şey istemiyorum senden. Ha bi de efendi gibi gel, canımı yakmadan, usulca git. Ki ben de seni gülümseyerek hatırlayayım ileride..

Bunlar benim kişisel, bencilce isteklerimdi. Dünya için, ailem için, dostlarım için de var tabi ki.

Cananımın Umut Aras'ı erken geldi. Sabırsız çıktı minik sıpamız. Artık o camdan çıkıp ana kucağına dönsün lütfen! En 'ilk' gülümsemeleriyle..

Bu arada 2012nin ilk ayında ilk haftasında dostumun doğumuna girecek olmanın verdiği heyecanı geçemiycem.. Sanırım doğumu bırakıp benimle ilgilenecekler. Keza doğum bahsi bile benim dizlerimin bağını çözebiliyor.. Hayırlısı:)

Pinom'a aşk, Miniğim'e atama, Pınarım'a eş durumundan tayin, Eylemim'e de en bol çiçekli, çukulatalı bi düğün pastası diliyorum!

Depremsiz
Selsiz
Roketsiz
Battaniyelere sarılmış cesetsiz
barış içinde huzurla olalım..


Benim için ilk 2günün pek de sevimli geçmediyse de 2012.. Hala umudumsun:)

Sevgiler ozy'den.. El yapımı bi kalp ile:)

Aralık 21, 2011


2 yıl önce lisans eğitimini tamamlayıp, fakülteden mezun olduktan sonra 61 anayasasıyla 82 anayasası arasındaki farkı ezberlemenizi gerektiren, fakülteye girebilmek için yırtınıp nereden ve ne zaman indirmeniz gerektiğini bilmeniz gereken açıortayı tekrar isteyen, ortaokuldaki tarih kitabından sonra yalayıp yuttuğunuz onlarca kitaptan sonra tekrar karşılaştığınız Damat Ferit Paşa gibi birbirinden alakasız bilumum ders ve konularla beraber girmiş olduğum KPSS sınavı nihayet meyvesini verdi. Sonuç: İçişleri Bakanlığı-Erzincan Valiliği..

Nankörlük etmek istemiyorum. Sonuçta 1,5yıldır herhangi bir meyve bekleyip durdum her alım sürecinde. Puanım yüksek de olsa memleketim olan Malatya'yı tercih edecektim zaten ama, Erzincan'ı da kilometre bazında değerlendirip tercihlerimin arasına almıştım. Keşke'lerim yok değil, keşke 2 net fazla yapsaydım, keşke 2 üste şu ili yazsaydım gibi. Ama bunların hiçbiri bi anlam taşımıyor. Ve ben Erzincan'da göreve başlama tarihimi beklemeye başlıyorum..

Evrak teslimi için posta kargo yerine elden yapmayı tercih ettim. Çünkü deli gibi merak ediyodum en az 1 yıl görev yapmak zorunda olacağım bu şehri, ki 1 yıl demem, eş durumundan tayinle mümkün ki o da evlenmemle mümkün:) Saçma sapan bi otogarın sabahın 5inde beni karşılamasıyla pek hoş bir tanışma gerçekleşmediyse de, süremi doldurup giderim düşünceleri ile mesai saatini beklemeye koyuldum ve vakti gelince evraklarımı teslim ettim. Kurumda birkaç tanışma, içten ve sıcak iş arkadaşları, ikram edilen sıcak bir çay yüzümü güldürmeye yetti zaten. Sıra ev krizine girmekteydi. Girdim de. Erzincan'da ev yok! Malatya'ya döndüğümde gezmekten su toplamış ayaklarımı gördüm, ama tek bir emlakçı altı üstü 2 caddesi olan Erzincan'da gör-e-medim. Ev kiralarına değinmek bile istemiyorum. Bildiğiniz uçmuş bir şehir bu anlamda. Hayırlısı diyip karnımı doyurmak için yer arayışına girdim. Heralde ben bi yer bulamıyorum, göremiyorum derken Mado'ya girdim. Bildik yer diye. 2caddesinden biri olan Ordu Cad.de kafede dışarı bakan koltukta çayımı yudumluyorum dışa dönük. Ama dışarısı Erzincan işte. Küçük ve sevimsiz. Derken garson arkadaş gelip biraz aydınlatıyor beni şehir konusunda. Tr'nin en büyük kayak pistinin pek yakında açılacak olması, sabahında beni karşılamış olan saçma sapan otogarının yerini yepyeni bi otogarın alacak olması, bir de garsonun dediğine göre tr'nin en güzel 3. havaalanının bu kente ait olması.. İçimden geçen koca bir "Yani??"..
Erzincan'dan yerel ve sevindirik haberlerler şimdilik bunlar. Yeni havadislere dek. Esen kalın..
Bu arada sıkı sıkı sıkı giymem konusunda tembih edenlere.. Malatya daha soğuk! Ve karlı! Ayrıca karı da soğudu da daha güzel!

Umarım seni severim Erzincan. Ki "canlılar 2'ye ayrılır: 1-Normal canlılar 2-Erzincanlılar"şeklinde biten espiriye hala gülebiliyor olabileyim..

Sevgiler.. Bir daha arayı bu kadar açmamak üzere..

Aralık 14, 2010

Tavsiye Niteliğinde Link

Geçenlerde blog keşiflerimden birinde rastladım bu siteye. Çok çok eğlenceli. Önce ufak bi tanıtım yapayım ki siz zaten giriş yapıp gerekli yazılımı (gerekliyse) indirdiğinizde zaten göreceksiniz. Girişte onlarsa seçenkten istediğiniz dili eçebilirsiniz. Ancak odalarda 10 kişilik limit var. Giriş yaptıktan sonra odadaki oyunculara sırasıyla belli bir süre içerisinde anlatmaları gereken sözcükler görüntüleniyor. O sözcüğü ipucu ile veya direkt çizerek anlatmak zorundasınız. Kelime zor gelirse sıranızı savabiliyorsunuz (bu sözcüğü babannenemden başka kullanan bir ben bilirim benden içeri). En hızlı ve en çok doğru cevabı bulan 1.oluyor. Ve emin olun, 1.lik derdiniz olmasa da çok çok çok eğlenceli sayfa.

İyi eğlenceler!
dn:sayfanın açık olduğu sekmenin hemen yanında seslisozlukum açıktır:) ama çok vakit kaybetmeyin sözlükte. aksi halde oyun sayfası "sanırım öznur bilgisayar başında uyuyakalmış keh keh" diyip sıranızı geçiyor. Demem o ki "Hurry Up!"

http://www.isketch.net/

Musmutlu Ozy

şeker kız candy anthony'le evlendi
bunu duyan lisa kıskançlıktan geberdi
gebermeden önce şu sözleri söyledi
bıktım senden bıktım senden çilli kiz:)

Hayır hayır.
Sanmıyorum ki yer yüzünde biri var ve o ki 22 Nisan'da "Şeker Kız Candy" nin tüm ama tüm bölümlerinin orjinallerinden bulup da bana hediye edecek. I ıh.. Yoktur ya.

dn: Şimdilerde 'serseri' seviyosak, suç Candy'ninir. Terry'nin değil:)

Kasım 27, 2010

Bu Adamın Bana Garezi Var..

Unutmak zorunda olanların şarkısı.. Emre Aydın'dan yine.

"hoşçakal,
olacaklar sensiz olsun..
daha durmam boşluklarında ben,
unutuyorum.."

Söz-Müzik: Emre Aydın

Sen hiç görmedin
Su vermeye benzedik
Plastik çiçeklere
Hiç görmedin

Sen hiç görmedin
Dans ettik durmadan
Kırık camlar üstünde

Sen öyle sana benzeyen her şey gibi
Erirken avuçlarımda ben
Unutuyorum

Hoşçakal
Olacaklar sensiz olsun
Daha durmam boşluklarında ben
Unutuyorum

Sen hiç görmedin
Baştan böyle yazılmış
Yok kimsesi kimsenin
Hiç kimsenin

Sen hiç görmedin
Sonu baştan yazılmış
Bitti bitti bitti kelimelerim.

Sen öyle sana benzeyen her şey gibi
Erirken avuçlarımda
Ben unutuyorum

Hoşçakal
Olacaklar sensiz olsun
Daha durmam boşluklarında ben
Unutuyorum

Eylül 27, 2010

Olimpiyat Köyü ve 3 Yaş İşçileri

Yorumlarıma, yazacaklarıma, serzenişlerime bence hiiç lüzum yok. Fotoğraflar gezildiğinde hepsini duyar gibi olacksınız zaten. Utanıyorum. 2 çiftten fazla ayakkabım olduğu için, ve ayakkabım az dediğim için, cezvenin dibinde kalmış sütü lavaboya dökebildiğim için, duşta gürül gürül giden su için, ekmekleri yetmez diyip fazla fazla alıp küflenmeleri için yeterli zamanı ayırdığım için.

Ulan hayat! Ulan para! Bir gün ters döndürecek seni o kendisi kadar taşı taşıyan çocuk. Eğer sana yenilmezse. Öznur demişti diyeceksin sen de. Sırtın yerde..

Ağustos 05, 2010

Bir Daha Kaybolmamak Üzereeee

Geldim blog!
Epey oldu. Hatta o kadar olmuş ki "Geldim Blok" yazma teşebbüsünde bile bulundum bir an. Ama bende bir bahaneler var bi bahaneler var. Anlatacam hepsini efendim. Sırayla.

1) Ankara stajı sonrası bitirme tezi yapıldı, sunuldu, teslim edildi ve MEZUN OLUNDUU(:
2) Hiç vakit kaybetmeden KPSS denen aptal sınav maratonuna bi kere girilmiş bulunuldu ve o hep küçümsediğim Trablusgarp Savaşı ile Sevr maddeleri arasında haftalarca hatta aylarca yüzüldü.
3) Sınav bitti peki neden hala yoktum ortalarda? Çünkü sırada cv yi güncelleme var. Sertifikalar alınmak üzere.
4)  E burdayım işte.

İlk iş caanım memleketim Malatyam fotoğraflanacak. Ciddi bir fotoğraf albümü hazırlıyorum. Fakat profesyonel bir makinem yok hazırda. O da olacak efendim. Hele şu KPSS bir açıklansın. Biz de yolumuza bakalım di mi ama. Şimdi hiç kpss gerekliliğine, mevzuata, ıvırza zıvıra giremeyeceğim. Bloğumun keyfinni kaçırmaya niyetim yok şu sıra. Sonuçların açıklanması an meselesi. Ve ben kendimi her türlü sonuca son haddinde hazırlamış bulunmaktayım. Üzüntümün çok olmamasını dilerken beni ve evdekileri sevindirecek bir sonuç gelirse de köpekler gibi  ordan oraya şuursuzca koşacağımı biliyorum.. Koşarak köye bile haber salabilirim. O derece. Diğer türlüsünüde ise "hakkımda hayırlısı böyleymiş" şeklindeki söyleniş modu, şekli, hali, tavrı hatta  öğelerinin dizilişinin dahi yıllardır değişmediği cümlemi kurdum, cebimde bekliyoruz. osym ciğimi (!) bekliyoruz.

Efendim ne demişler.. Hakkında hayırlısı (: Şaka bir yana, Sevgili Bakıcımız, Halise Abla sınavdan 'yüzüm yerde' çıkış halimi gördüğünde tek bir cümle kurmuştu ve o gün o cümleyle kendime gelmiştim irkilerek.

"Eğer senin hakkında yazılmışsa, o işin rızkından kimse ekmek yiyemez kızım, ama yok hakkında yoksa o rızkla alınan ekmeği çiğnesen de yutamazsın. Elinden geleni yaptın, şimdi bekle.."

İşte bitti.. Bir türlü kabullenemediğimiz ama esasında her noktamızın, hayatımızdaki pürüzlerin silinişlerine ya da oluşumlarına tanık olurken takınmamız gereken duruşun özeti..

Beklemedeyim..

Nisan 07, 2010

Sayılı Günler

Çoğu gitti azı kaldı derken işte gitme vakti. Perşembe günü gidiyorum Malatya'ma. Aslına bakarsanız işim çoktan bitti burda ama bir şeyler daha öğrenme ümidiyle hatta planıyla kalmaya devam ettim. Gelin görün ki ne plan ne de ümit gerçekleşemedi şirketin cimriliğinden dolayı. Yapacak bir şey yok. Patronum (!) Tuğçem'le geçen günlere sarılıp gideceğim işte. Çok alıştım yine. Çok özleyeceğim yine. O dik duruşunu, beni rahatlatışını, ısmaladığı yemekleri, bilmese bile çaktırmayışını (:  Ha bir de bir türlü sonu gelmeyen yemeğimi bitirmemi beklerkenki bakışlarını..

Gittiğimde kpss, el işi, blog derken epey yoğun geçecek ama tatlı bi yoğunluk olacak. En azından ben öyle umuyorum. Sabah yine 7 de uyanacağım. Güne erken başlayıp geç bitireceğim. Çok şey yapasım var sevgili okur. Öyle böyle değil. Bak mesela şu listeye.

Ankara, bir başka baharda, temiz bir kafayla tekrar buluşmak dileğiyle.. Mümkünse kısa olanından olsun. Malum buluşmalar..

Mart 21, 2010

Neymiş Benim Şu Hep Özlediğim Çocukluğum?

Leblebi tozudur,

hiç uçurtma uçurmamanın eksikliği, hatta belki de ezikliğidir,

hep bir kumbara istemektir en uğur böcekli olanından, ama asla sahip olamamaktır,

soba üstünde kızan ekmeğin üstüne bırakılan tereyağın eriyşini tereyağına üzülerek izleyecek kadar masum olmaktır,

bazı günler de aynı tereyağının erirkenki keyfini izlemektir üstüne bal çalarken,

soba telinde kurumaya çalışırken kazık gibi olmuş pijamaları giymeye çalışmaktır,

tütün kokusudur,

anne elinden biberonda yoğurttur, mümkünse şekerlisinden ve koca delikli yeşil biberondan,

babayla gidilen gezmelerde babanın "selamaleyküm" selamından selam verdiği herkesi "ali" zannetmektir, ve şaşırmaktır,

kızkardeşle aynı giyinmektir, ikiz olmamak ama ikiz gibi giydiren anneyi sevmektir,

köyde evin önündeki harıkta babaanne donuyla yüzmektir bileğe gelen suda, ve aynı suda boğulmamaya çalışmaktır,

4 yaşında hülya avşar'ı sevip sevmediği soulan babadan "sevmiyorum" yanıtını almanın akabinde dünyanın en mutsuz çocuğu olmaktır,

yine köyde elektriklerin kesildiği her gece dünyanın en mutlu beş kuzeni aydede oynamaktır on parmakla, ve aydedeye başlamadan önce işaret parmağını ağızda bir güzel ıslatmaktır "ooo" çekerken,

sıcak çaya soğuk su eklemektir

kaysı ağacından düşmektir, düşüş sonrası dizlerde harita haline gelen izleri sevmektir,

babanın kollarında tavana doğru hoplatılırken bir yandan saçların tavana benden önce varışını izlerken bir yandan da babanın "hooop pala" derken neden bu kadar mutlu olduğunu anlamaya çalışmaktır aynı anda,

sobadır, huzurdur, sıcaktır, ak ve paklıktır, beyazlıktır, yüzde gitmesi için şimdilerde bin pişmanlık duyulan çillerdir çocukluk.

papatya toplamaktır köydeki evin arka bahçesinde kendiliğinden bitenlerden, ve mümkünse en miniklerinden,

duta çıkıp dut böcekleriyle savaşmaktır,

köy meydanındaki çeşmede su savaşlarıdır,

ve daha yazılacak bir sürü "huzur" veren şeydir. Benim çocukluğum.

Özlediğimdir. Geri istediğimdir.

Mart 03, 2010

- çok iyi bir masalcı olmak
- anlattığım öykülerle insanaları keyiflendirebilmek
- güzel şarkı söylemek
- evde birikmiş kitapları mecmuaları bitirmek
- bir dansı bilmek
- en azından bir enstrümanı çalmak
- bir spor dalında iyiym diyebilmek
- bir şiiri, en azından sevdiğim olanı, ezbere bilmek

....

isterdim.

Nereden mi çıktı tüm bu kendime sitemlerim. Bir anket yaptım. Bu soruların yanıtı eksik kaldı. Tüm diğer sorulara takır takır evetli hayırlı yanıt veren ben son soruda epey düşündüm. Anketin son sorusuna geldi sıra.

"Siz yaşıyor musunuz?"

Son soruya verdiğim yanıtsa beni benden aldı. Opsiyonel. Yaptığım boş/saçmalık silsilesi işler de yapacağıma dair söz verdiğim ve bir daha uğramadığım nice güzelliği yapmamaktaki direnişi seçmek de. Her ikisi de opsiyoneldi şimdiye kadar. Sonuç? Ben yaşamıyorum.
Nefes veriyorum.
Yürüyorum.
Nefes veriyorum.
Almıyorum verdiğimi.
Yemek yiyorum.
Yine nefes almıyorum.
Sırf doymak için sofradayım. Sırf yemek için yiyorum o bir dilim tarçınlı keki. Keyif almak için değil. Planlarımı dokumante ediyorum sadece.Arşiv olacaklar pek yakında. Sonra bir anda öleceğim. O arşivdeki hiçbir "mutluluk kaynağı" m olacak planlarıma dokunmamış olarak gideceğim. Giderken de yalnızca kendime küfredeceğim.

"Kendine bir bak
Sonra kendini bir gör
Sonra da işe koyul"

Tam zamanı. Şimdi değil ise ne zaman? Ya yarın yoksa?
Ya da yarın ben yoksam??

..

Tüm bunlar henüz başlamaya çalıştığım bir kitabın daha ilk sayfasını okurken çıktı. Devamını getirmeye korkuyorum kitabın şimdi. Nasıl bir gücü varsa artık.. İlk sayfadan kendine kızan Öznur geliverdi bir yerlerden.

Kitabın adı mı?
"Yaratıcı Zekanın Gücü"

Yazar mı kim?
"Tony Buzan"

Yayınevi mi hangisi?
"€psilon"

İyi keyifler efendim. İyi okumalar. İyi farkedişler. Sevgili blog okurum. Canım. Cicim. Hadi, bu kitap bana, bense size vesile olmuş olalım. İşe koyulmak üzere. Ben şimdi gidiyorum. Birikmiş kitaplarımı sıraya koymadan, elime ilk gelene dalmaya, iğne iğliğimi elime alıp hayran olduğum ama pahalı olup alamadığım yastığı dikmeye.

Yine gelecem. Yaşıyor bir halde! Nefesimi gülerken veren bir halde. Sevgiyle.