Ağustos 05, 2010

Bir Daha Kaybolmamak Üzereeee

Geldim blog!
Epey oldu. Hatta o kadar olmuş ki "Geldim Blok" yazma teşebbüsünde bile bulundum bir an. Ama bende bir bahaneler var bi bahaneler var. Anlatacam hepsini efendim. Sırayla.

1) Ankara stajı sonrası bitirme tezi yapıldı, sunuldu, teslim edildi ve MEZUN OLUNDUU(:
2) Hiç vakit kaybetmeden KPSS denen aptal sınav maratonuna bi kere girilmiş bulunuldu ve o hep küçümsediğim Trablusgarp Savaşı ile Sevr maddeleri arasında haftalarca hatta aylarca yüzüldü.
3) Sınav bitti peki neden hala yoktum ortalarda? Çünkü sırada cv yi güncelleme var. Sertifikalar alınmak üzere.
4)  E burdayım işte.

İlk iş caanım memleketim Malatyam fotoğraflanacak. Ciddi bir fotoğraf albümü hazırlıyorum. Fakat profesyonel bir makinem yok hazırda. O da olacak efendim. Hele şu KPSS bir açıklansın. Biz de yolumuza bakalım di mi ama. Şimdi hiç kpss gerekliliğine, mevzuata, ıvırza zıvıra giremeyeceğim. Bloğumun keyfinni kaçırmaya niyetim yok şu sıra. Sonuçların açıklanması an meselesi. Ve ben kendimi her türlü sonuca son haddinde hazırlamış bulunmaktayım. Üzüntümün çok olmamasını dilerken beni ve evdekileri sevindirecek bir sonuç gelirse de köpekler gibi  ordan oraya şuursuzca koşacağımı biliyorum.. Koşarak köye bile haber salabilirim. O derece. Diğer türlüsünüde ise "hakkımda hayırlısı böyleymiş" şeklindeki söyleniş modu, şekli, hali, tavrı hatta  öğelerinin dizilişinin dahi yıllardır değişmediği cümlemi kurdum, cebimde bekliyoruz. osym ciğimi (!) bekliyoruz.

Efendim ne demişler.. Hakkında hayırlısı (: Şaka bir yana, Sevgili Bakıcımız, Halise Abla sınavdan 'yüzüm yerde' çıkış halimi gördüğünde tek bir cümle kurmuştu ve o gün o cümleyle kendime gelmiştim irkilerek.

"Eğer senin hakkında yazılmışsa, o işin rızkından kimse ekmek yiyemez kızım, ama yok hakkında yoksa o rızkla alınan ekmeği çiğnesen de yutamazsın. Elinden geleni yaptın, şimdi bekle.."

İşte bitti.. Bir türlü kabullenemediğimiz ama esasında her noktamızın, hayatımızdaki pürüzlerin silinişlerine ya da oluşumlarına tanık olurken takınmamız gereken duruşun özeti..

Beklemedeyim..

Nisan 07, 2010

Sayılı Günler

Çoğu gitti azı kaldı derken işte gitme vakti. Perşembe günü gidiyorum Malatya'ma. Aslına bakarsanız işim çoktan bitti burda ama bir şeyler daha öğrenme ümidiyle hatta planıyla kalmaya devam ettim. Gelin görün ki ne plan ne de ümit gerçekleşemedi şirketin cimriliğinden dolayı. Yapacak bir şey yok. Patronum (!) Tuğçem'le geçen günlere sarılıp gideceğim işte. Çok alıştım yine. Çok özleyeceğim yine. O dik duruşunu, beni rahatlatışını, ısmaladığı yemekleri, bilmese bile çaktırmayışını (:  Ha bir de bir türlü sonu gelmeyen yemeğimi bitirmemi beklerkenki bakışlarını..

Gittiğimde kpss, el işi, blog derken epey yoğun geçecek ama tatlı bi yoğunluk olacak. En azından ben öyle umuyorum. Sabah yine 7 de uyanacağım. Güne erken başlayıp geç bitireceğim. Çok şey yapasım var sevgili okur. Öyle böyle değil. Bak mesela şu listeye.

Ankara, bir başka baharda, temiz bir kafayla tekrar buluşmak dileğiyle.. Mümkünse kısa olanından olsun. Malum buluşmalar..

Mart 21, 2010

Neymiş Benim Şu Hep Özlediğim Çocukluğum?

Leblebi tozudur,

hiç uçurtma uçurmamanın eksikliği, hatta belki de ezikliğidir,

hep bir kumbara istemektir en uğur böcekli olanından, ama asla sahip olamamaktır,

soba üstünde kızan ekmeğin üstüne bırakılan tereyağın eriyşini tereyağına üzülerek izleyecek kadar masum olmaktır,

bazı günler de aynı tereyağının erirkenki keyfini izlemektir üstüne bal çalarken,

soba telinde kurumaya çalışırken kazık gibi olmuş pijamaları giymeye çalışmaktır,

tütün kokusudur,

anne elinden biberonda yoğurttur, mümkünse şekerlisinden ve koca delikli yeşil biberondan,

babayla gidilen gezmelerde babanın "selamaleyküm" selamından selam verdiği herkesi "ali" zannetmektir, ve şaşırmaktır,

kızkardeşle aynı giyinmektir, ikiz olmamak ama ikiz gibi giydiren anneyi sevmektir,

köyde evin önündeki harıkta babaanne donuyla yüzmektir bileğe gelen suda, ve aynı suda boğulmamaya çalışmaktır,

4 yaşında hülya avşar'ı sevip sevmediği soulan babadan "sevmiyorum" yanıtını almanın akabinde dünyanın en mutsuz çocuğu olmaktır,

yine köyde elektriklerin kesildiği her gece dünyanın en mutlu beş kuzeni aydede oynamaktır on parmakla, ve aydedeye başlamadan önce işaret parmağını ağızda bir güzel ıslatmaktır "ooo" çekerken,

sıcak çaya soğuk su eklemektir

kaysı ağacından düşmektir, düşüş sonrası dizlerde harita haline gelen izleri sevmektir,

babanın kollarında tavana doğru hoplatılırken bir yandan saçların tavana benden önce varışını izlerken bir yandan da babanın "hooop pala" derken neden bu kadar mutlu olduğunu anlamaya çalışmaktır aynı anda,

sobadır, huzurdur, sıcaktır, ak ve paklıktır, beyazlıktır, yüzde gitmesi için şimdilerde bin pişmanlık duyulan çillerdir çocukluk.

papatya toplamaktır köydeki evin arka bahçesinde kendiliğinden bitenlerden, ve mümkünse en miniklerinden,

duta çıkıp dut böcekleriyle savaşmaktır,

köy meydanındaki çeşmede su savaşlarıdır,

ve daha yazılacak bir sürü "huzur" veren şeydir. Benim çocukluğum.

Özlediğimdir. Geri istediğimdir.

Mart 03, 2010

- çok iyi bir masalcı olmak
- anlattığım öykülerle insanaları keyiflendirebilmek
- güzel şarkı söylemek
- evde birikmiş kitapları mecmuaları bitirmek
- bir dansı bilmek
- en azından bir enstrümanı çalmak
- bir spor dalında iyiym diyebilmek
- bir şiiri, en azından sevdiğim olanı, ezbere bilmek

....

isterdim.

Nereden mi çıktı tüm bu kendime sitemlerim. Bir anket yaptım. Bu soruların yanıtı eksik kaldı. Tüm diğer sorulara takır takır evetli hayırlı yanıt veren ben son soruda epey düşündüm. Anketin son sorusuna geldi sıra.

"Siz yaşıyor musunuz?"

Son soruya verdiğim yanıtsa beni benden aldı. Opsiyonel. Yaptığım boş/saçmalık silsilesi işler de yapacağıma dair söz verdiğim ve bir daha uğramadığım nice güzelliği yapmamaktaki direnişi seçmek de. Her ikisi de opsiyoneldi şimdiye kadar. Sonuç? Ben yaşamıyorum.
Nefes veriyorum.
Yürüyorum.
Nefes veriyorum.
Almıyorum verdiğimi.
Yemek yiyorum.
Yine nefes almıyorum.
Sırf doymak için sofradayım. Sırf yemek için yiyorum o bir dilim tarçınlı keki. Keyif almak için değil. Planlarımı dokumante ediyorum sadece.Arşiv olacaklar pek yakında. Sonra bir anda öleceğim. O arşivdeki hiçbir "mutluluk kaynağı" m olacak planlarıma dokunmamış olarak gideceğim. Giderken de yalnızca kendime küfredeceğim.

"Kendine bir bak
Sonra kendini bir gör
Sonra da işe koyul"

Tam zamanı. Şimdi değil ise ne zaman? Ya yarın yoksa?
Ya da yarın ben yoksam??

..

Tüm bunlar henüz başlamaya çalıştığım bir kitabın daha ilk sayfasını okurken çıktı. Devamını getirmeye korkuyorum kitabın şimdi. Nasıl bir gücü varsa artık.. İlk sayfadan kendine kızan Öznur geliverdi bir yerlerden.

Kitabın adı mı?
"Yaratıcı Zekanın Gücü"

Yazar mı kim?
"Tony Buzan"

Yayınevi mi hangisi?
"€psilon"

İyi keyifler efendim. İyi okumalar. İyi farkedişler. Sevgili blog okurum. Canım. Cicim. Hadi, bu kitap bana, bense size vesile olmuş olalım. İşe koyulmak üzere. Ben şimdi gidiyorum. Birikmiş kitaplarımı sıraya koymadan, elime ilk gelene dalmaya, iğne iğliğimi elime alıp hayran olduğum ama pahalı olup alamadığım yastığı dikmeye.

Yine gelecem. Yaşıyor bir halde! Nefesimi gülerken veren bir halde. Sevgiyle.

Şubat 23, 2010

Kaçak dönmüş

Utanıp da bakmadım bile en son ne zaman yazdığıma. Az çok tahmin ettiğim için. Bakamadım. Ama kızdım kendime, merak etme blog izleyicisi. Bir daha olmayacak. Hayır yani gören de zorla açtığımı zannedecek blogu. Derdim ne ki yazmıyorum. Neyse. Artık buralardayım.

Şu sıra Ankara'dayım. Döndüm dolaştım geldim yine koşarak kaçıp kurtuldum dediğim kente. Ama bu kez biraz daha farklı Ankara gözümde. Evet yine yoruyo ama daha az, evet yine pahalı ama daha az, evet yine büyük ama daha küçük. Demek öğrenci gözüyle daha korkunç, daha berbat, daha canavar gibi geliyodu bu şehir bana. Ankara'dan bahsederken önüne olumlu olmayan bir sıfat, bir önek koymadan Ankara'dan bahsettiğimi hatırlamıyorum. Ama artık o sıfatlar yumuşadı gibi. Hemen şımarma Ankara. Seni hala sevmiyorum. Hala gönlümden geçen bir numaralı 'yaşanılası şehir olmadığın gibi henüz o listede bile yoksun sen. Ama sanki işim gücüm buralarda mı olacak gibi. Neyse. Ben şu stajı bir halledeyim de. Sonrası gelir nasılsa.

Evet stajdayım. Stajdan çıkıp kumaş, yün, pul ve boncuk satın alan bir stajyerim. Mühendisle öğrencilik arasında tıkılıyım hala. Hatta bu çembere bir de evkızı sıfatını da ekleyebiliriz. Ekledik. Ama çok az kaldı. Diplomaya. Okulu özlemeye. Öğrenciliği özlemeye. Adana için aynı şeyleri söyleyemeyeceğim ama (:

Şimdi biraz çalışma zamanı. Verilmiş bir sürü pdf çevirim var. Biraz kategori olşuturmam gerekecek. Çünkü imalatlarım ortaya çıkmaya başladı artık. Demiştim ya. Artık boş durmak yok (:


'Ve işte yine ben ve ben yine geldim'

Sevgiler benden blogcu. Kaçak dönmüş.

Ağustos 08, 2009

Müşteri Temsilcisi Banu (!)

Lütfen biri şu kızı durdursun! Şu kız diyorum. Kendileri ablam olur. Son 2 aydır hiç ama hiç sıkılmadan, üşenmeden ve de gayet başarılı bir şekilde 2'şer haftalık periyotlar içerisinde değiştirip durduğu telefon numaralarından arayıp "İyi günler, ben müşteri temsilciniz Banu", Serap, bilumum 'müşteri temsilcisi isimleri' tutup tutup arıyor yahu.

Az evvel gene yaptı. Başarılı da oluyor üstelik. Herkes de yiyor. Bir kez ben yemedim ama kim olsa yemezdi. Çünkü kendileri beni turkcellden aramış ve "meleba ben aveadan arıyorum, avea faturalarınızı yatırmamışsınız hanfendi" diye bir fırça çeken operatör oldu bir anda (:

Zaten aileden herkes numarasını değiştirdi bu dönem. Biz ne yapalım. Hangisine geçsek öteki daha ucuz bir kampanya başlatıyor. Eskiden olsa üşenirdik numara değiştirmeye. Ama onu da onlar düşünüyor. Numara değişikliği mesajını da onlar atıyor. Bize de hangisi daha ucuzsa onu takio edip hooop ona geçmek oluyor. (:

Benim için geçerli değil aslında artık, çünkü tüm arkdaşlarım ve evdeki ahali bıktı! İsmimle kayıtlı olduğum kişi sayısı azaldı. "Öznur son" a alışkındım da, kuzenimde "Lütfen son olsun" diye kaydedildiğimi görünce "hımm tamam anlaşıldı" dedim ve kim, hangi operatör ne yaparsa yapsın beni numaramdan, kendi operatörümden edemeyecek efendim! Banu hanım sözüm size. Siz bile'
(:

Temmuz 19, 2009

Karakuzum evleniyor!

Bu yaz düğünsüz bir hafta geçirmedim desem yeri olacak. Kuzenler, arkadaşlar derken sıra öyle bitanesine geldi ki. Hüzünlenmemek elde değil, Mutlu olmamak hiç elde değil. Resmen evleniyor ya! Benim en güzel gözlü, en esmer, en şaşkın, en çalışkan, en hayırlı, en ılımlı, en sakin, en en en bitanecik dostum evleniyor. "Güzel gözlüm" derim ben ona. Ve güzel gözlüm bu cuma evleniyor.

Geçtiğimiz haftalarda Malatya'daydım. Ve Canan'cığımla gelinlik bakmaya gidip de onu gelinlikle görene kadar hala anlamamışım gerçekten gelin olacağını. Aylar öncesinde çikolatasını yerken gözlerim dolmamış değildi ama öyle beyazlar içinde görmek başka oluyor. Ne giyse yakışıyor tatlıma. Ben çok hastaydım gezerken, ama bu bile gelinlerle gelip gelinlikçilerin işine su koyan görümce moduna girmeme engel olmadı. Annemin gelinlik salonunda bile (: N'apayım. Çok güzel olsun istiyorum. Zaten 2 gün kaldı şunun şurasında. Benim elbisem haftalar öncesinden zaten hazırdı. Cuma ya hazırım yani. Umarım çok güzel geçer. Her şey yolunda gider va kuzumun yüzü hep güler..

Cananım. Dostum. Bir gün de bebeğin için buraya bir şeyler karalayacağım. Şimdi bunu okurken çok uzakmış gibi tebessüm edeceksin belki ama. Yazdım bak. 2 seneye yazarım ben buraya (;

Umarım her şey gönlünce olur. Birbirinize sevginiz, saygınız, aşkınız hiç eksilmez. Sevdiceğini hep böyle seversin. Mustafa'n seni hep böyle sever. Anneannen de Mustafa'yı sever (((:

Sevgiyle..


Bu şarkı benden size gelsin. Mutluluğunuzu daim kılacak bir şans şarkısı olsun.

Temmuz 18, 2009

Her Yaz Yaz Okulunu Kazanan Kız

Uzuuun zamandır yokum. Kendime verdiğim "düzenli bir blogger" olma sözünü yine tutmatım yine tutmadım. Binbir bahanem vardı. Şimdi onlar da yok. O halde ben hep burda olacağım. (:

Şu sıralar yaz okulundayım. Son yaz okulu. En azından ben öyle olmasını umuyorum. Adana'da yaz okulu demek karda çıplak gezmek gibi bir şeydir. Zira zıtlıklar kavramından girerseniz olaya anlarsınız ne derece ızdırap verdiğini, benim de ne demek istediğimi. Aman Allah'ım! Kimse kalmasın. Herkes ders çalışsın. Çok çalışsın. Ama Adana'da yaz okuluna kalmasın. Ben de kalmıyorum zaten. O düğün senin bu düğün benim geziyorum. Kuzenler evleniyor, arkadaşlar evleniyor. Bi ben kalıyorum geriye (:
1 ayda insan 9 kiloyu nasıl verir yoksa öyle değil mi (:

Neyse efendim. Ayrılıyorum şimdilik. Haftasonu bugün. Dinlenmeli insan.
Herkese iyi tatillerrrr......

Nisan 23, 2009

Hediyesini Ellerimle Aldığım Doğum Günüm

Geçen haftadan beri yazacaktım. Olmadı. Bugüneymiş kısmet. Bugün doğum günüm. Artık büyüyorum diyemiyorum. Yaşlanıyorum sanki. Evet sanırım bu cümleyi kurmak içni henüz erken ama öyle hissediyorum. N'apabilirm ki (:

Bu doğum günüm de unutulması zor olan kutlamaların arasına katıldı. Hatta başa geçti diyebilirim. Hakkını yiyemem, gidilen mekanın, sürprizi hazırlayan hepsi birbirinden güzel arkdaşlarımın, pastamın, şarkıların, alkışların.. Anlatayım efendim. Yine bir aradayken konuşuyoruz. Bu hafta Bektaş'ın doğum günü. Ona sürpriz doğum günü yapacağız. Mekan Baran Türkü Bar. Hiçbirimiz Bektaş'a çaktırmamaya çalışıyoruz. Çünkü böyle anlaştık. O sınav teleşından unutmuştur ümidyle dolanıyoruz(!) Facebook'dan bi bakıyorm Bektaş'ın doğum günü taa yazın. Heralde öylesine bi tarih attı diyorum. Yoksa niye nisanda kutlansın ki. En yakın doğum günü de benim. Kutlama gününden bir hafta önce de sınav stresi atıp dağıtmaya gitmişiz. Benimki yine güme gidecek belli. Her hafta her hafta gidilmez ki. Son sınıfız. Projeler dizi dizi sırada (: E ama Bektaş'ın doğum günü de yazın!

Neyse efendim. Bahsi geçen gün ben okula gitmiyorum. (Kendimi yine yine yine hasta hissedesim var acayip) Hediyeye karar bir gün öncesinden msn den konuşularak veriliyor. Kimileri sen karışma biz hallederiz hesabı sonra hallederiz diyor. Kimisi ne alsak ne alsak düşün diyor, düşünülüyor, taşınılıyor ve en sonunda Tabu da karar kılınıyor. Fiyatlara bakılıyor. Tamam ugundur diyoruz. Sabah arkadaşım arıyor, hadi Real'e tabu almaya. Öznur zaten 2 de uyanmış. Hemen gidiyoruz tık diye alıyoruz, birkaç o anda kararı verilen alışveriş, yemek. Ve saat 20.30 u gösterirken ben annemin kızı olduğumu hatırlatıp 20:00 de buluşulacak yere 20:40 da ancak gidiyorum. Çünkü durup durup o gün süslenesim gelmiş. En son Özlem'le ben gidiyoruz kuaförden çıkıp. Yolda giderken de arkdaşlar arıyor, "Hadi Öznur! Nerdesin ayıp oluyor Bektaş'a" diye bir de tatlı bi fırça yiyorum. Kendi çapımda 2 cm i geçmeyen topuklu ayakkabılarımı (!) giymişim -ki yalan, sadece sesi var, topuğu yok!- koştur koştur giriyorum mekana. Masanın baş köşesine 'çakma' doğum günü çocuğu oturumuş, bense eeeenn köşede sarı marı bir şey (: Müzik zaten başlamış. Siparişler veriliyor. Çalınıyor söyleniyor, oynanıyor. Ve pasta geliyor. Ben nasıl heyecanlı heyecanlı pasta için ellerimle yer açıyorum. Tüm bunlar olurken de hala Bektaş'a "doğum günü çocuğı naber" dememek içni kendimi zor tutuyorum. Orkestradan klasik doğum günü kutlama şarkısı Ahmet Kaya'dan doğum günün Kutlu olsun mutlu ol senelerce sana boncuktan kuş yaptım konacak pencerene diye giden şarkı geliyor. Pastadaki mumuların ışığıyla kamaşan görlerimi Bektaş'a çeviriyorum.. İyi ki idoooğğğduuunn Beektaaaşş diye kendimi paralıyorum melodimi duymak için. Ama benden başka kimse bakmıyor Bektaş'a. Hatta daha tuhaf bir şey var. Tüm gözler bende. Herkes gözümün içine bakıyor pis pis gülerek. Pastaya bakıyorum. "İyi ki doğdun Öznur". Zaten o yazıyı görmemle orkestranın "Öznur Hanım iyi ki doğdunuz" tebriği aynı anına denk geliyor gecenin. Elimin ayağımın nasıl titrediğini hatta çakşadığını, o heyecanı, şaşkınlığı anlatamam bile buradan. Orada görenlere soracaksınız. Gece artık benim için daha keyifli hale gelecek tabi. Daha bir coşar şekilde oynayıp duracağım. Daha büyük kahkahalar atacağım. Sırıtık bir yüzle halay çeken bir tip düşünün ki o da ben olacağım. İşte o şaşkınlığın içerisnde, o birkaç dakikada, hep lanet ettiğim bu şehirden giderken özleyeceğim 'birileri' nin olduğunu hissetmek çok güzeldi. Çok derin hissettim bunu o gece. Meğer ellerimle aldığım hediye hediye-m-miş. Meğer masada ellerimle yer açtığım pasta pasta-m-mış. Meğer buradaki arkdaşlar arkdaşlar-ım-mış. Meğer gerçekten özlenecekler-miş.. Güzel oynadıkları için, bana böyle bir anı verdikleri için özlenecekler-miş. Hepsine bir kez de buradan teşekkürler!

Bu arada hediye tabu olunca paylaşılamaması henüz Real'den dönerken başladı Şafak'la aramızda. Yok bir hafta bende kalsın yok sende kalsın. Yok içindeki adı sonradan konan Kıprık hiç değilse benim olsun. Yok Bektaş ne yapacakmış da Kırpık'ı filan. Nasıl fesatlıklar yapıyoruz anlatamam. Hediye paketini de beğenimiyoruz fiyonk yok diye üzerinde. Amaan boşver, Bektaş öyle şeylere bakmaz" diye kapatıyorum o konuyuda. Ama hediye bana öyle fiyonksuz verilince de hırrrr yapıyorum nerde bunun fiyonku, süsü püsü diye (:

Sebahat'ciğim de çok şirin 2 cağ (örgü şişi) ve 2 sevimli yün almış simli simli, örenbayan kişiliğimi göz önünde bulundurarak. Zahmet etmiş ama çok da iyi etmiş (: Çünkü çook tatlılar!

Organize edenlere tek tek teşekkürler, özellikle de gecenin öncesinde yemek yerken Şafak'ın "Öznur kusura bakma seninkini ayrıca kutlayamayız, projeler var ama üzülme sana da mum üfletiriz" diye beni teselli ederkenki (!) süper ötesi rol yapabilitesi için ona da benden tebrikler!

"Büyüdük de sanki ne oldu.
Bedavaydı çiçekler, taçlar yaparıdık.
Düşsek bile olsun, yeniden kalkardık. Acıtmazdı hayat..
Ve birden büyüdük aniden.
Ve birden küçüldü hayaller.
"

Kapanışı yeni keşfettiğim Ogün Sanlısoy'a ait şarkının en güzel satırlarıyla noktalarken,
Ne diyoruz efendim.
İyi ki doğmuşum!



Sadece bana!

Nisan 13, 2009

Ozy'nin Huzur Tanımı

Dün günlerden pazardı. Yorucu, çok ama çok yoruycu bir vize haftasını daha devirmenin verdiği yorgunluğu atmaya çalışıyorum üç gündür. Peki yetti mi? Tabi ki hayır. İster bir hafta ev tembelliği izni versinler yine atamam o yorgunluğu. İnsan hem yorgun hem tembel olunca.. Yetmez. Yetemez. Gün ışığını görene kadar not çıkarmalar, yazmalar, çizmeler, bilgisayar karşısında sızlamaya başlayan gözlerle savaşmalar, sırta yapışan mideye acımalar.. Bir de değse üzülmeyecem. Ama nerde..

Vizelere hazırlanırken, pardon vizelerle çırpınırken, kendim için yaptığım tek şey zamanı çabuk geçirecek, beni motive edecek cümleler kurmak oldu. Peki geçti mi daha hızlı? Hayır (: Yorulduğum her dakika daha bitiş sonunda kendime ödül olarak hazırladığım listemdeki işlerin sayısı arttı da arttı.

Önce evde 48 saat boyunca yemek yemeden, aralıksız uyumak sözü verildi kendime. Ara ara uyanıp, saate bakmadan, zaten kapatılmış olan cep telefonuma gelen mesaj ve çağrıların sahiplerini, sayısını merak etmeden tekrar uyumak.. Ev faslı bitince de..

Dinlenmem ve demlenmem bitince evi, yatağı öylece bırakıp sırada dışarıya çıkmak vardı listede. Çıktık da. Arkdaşlarla toplanıp ve bir türkü bara gittik. Güzel geçmedi. Çook güzel geçti. çünkü şemmame ve mircan oyunlarını kaptım sonunda! Burdan ilgilenenlere söylüyorum. Kursa filan hiç gerek yok. Hiç ama hiç bilmediğim oyun esnasında hiç düşünmeden çıktım piste arkadaşla. Hem kime rezil olacaktım ki? (: Birkaç tur fütursuzca dönmeler, saçmalamalar, anlamsız adımlar. Sonrasında tam oldu dedim. Oyun bitti. Gecenin başında karşıma çıkan tesadüfü buraya yazamayacağım. O ayrı bir yerlerde yazıldı ilgili arkdaşlara, dostlara forwardlandı. Tüm günümü hatta haftamı etkileyecek bu tesadüf için sadece şunu yazabilirim burdan. "Dua ederken artık dinlendiğimi daha iyi biliyorum.."

'Tesadüf' kavramımı değiştiren bu olayın cereyanı hala bitmedi. Yakında o da biter geçer ve gider.

Geriye kalansa ozy'nin Huzur tanımıdır:

Yorgun bir sınav haftasının daha sonrasında sadece ve sadece bir minder isterim. O minderde ve hemen başucumdaki sobanın dibine kedi gibi kıvrılasım gelince de yanında tarçınlı fındık parçalı kurabiyemin tadını çıkarasım gelir.
İşte yeryüzünde sadece Öznur için yeterli ve de geçerli olacak bir 'huzur' tanımı. Kurabiyemde tarçın olmazsa eksiktir o huzur. Ha unutmadan. Bir de kurabiyelerim kalp şeklinde ve de kocamanlarsa değmen keyfime.

ozy'den sınav yorgunlarına gelsin efendim..